The caste system

Caste, caste, caste!
Don’t you utter these words,
They are tabooed and those who
Talk about it are bullied.

When made to watch an entire world
Hopeful about humanity through
The internet connectivity, the
Upper class repeat its enslaving activity.

Educated they say, hold degrees
So that others would envy or obey,
Practice with rituals the art
To bury their guilt everyday!

More than ever, the progress of science is enormous
Yet fails to stop the traditional acts of stupidity.
Among the intelligentia, there are morons who follow
Godmen, astrologers, seeking a pseudo-scientific serendipity.

Their token of excuse is the word “Culture”,
A series of inhuman behavior of the medieval times,
That’s being redefined by crooks forever –
The herd of hynas with a laughter always have a master.

Reservations once obtained
After many uprising
Isn’t strong enough yet to uplift
The innocent from the abyss of dearth.

So, when humans mitigate the obvious hurdles
For a better future of the planet earth,
The vulnerable souls should be taught to tackle
The ruthless slyness of many in their lives’ girth!

கற்பை விட…

கற்பை விட நேசிக்கவும் யோசிக்கவும் தெரிந்த துணை எவ்வளவோ மேல். காதல் என்பது கற்பையும் தாண்டிய விஷயம். இதற்கு முன் உடலுறவு கொண்ட பெண் திருமணத்திற்கு (காதல் கொண்ட) பிறகு வேறோர் நபரோடு தொடர்பு கொள்ள வாய்ப்பு இருப்பதாக ஒருவர் கருதலாம். ஆண்கள் மட்டுமென்ன, எத்தனை நீலப்படங்களும், அதிலுள்ள காம நிகழ்வுகளை எண்ணி எண்ணி மனதில் நினைவுகொண்டு இருப்பார்கள், எத்தனை பெண்களோடு கணவிலோ யதார்த்தமாகவோ உடலுறவு கொண்டு இருப்பார்கள். அவர்கள் அனைவரும் என்ன திருமணத்திற்கு (காதல் கொண்ட) பிறகு வேறோர் நபரோடு தொடர்பு கொள்ள விரும்புவாரோ? அவர்களுக்குள் உண்மையான அன்புக் காதல் அறவே தோன்றாதோ? ஆண்களை போலத்தான் பெண்களும்!

திருமணத்திற்கு பின் சந்தேகிப்பது, தன்னம்பிக்கயின்றி, நம்மை விட சிறந்த ஒருவனை கண்டு மயங்கி விடுவாளோ? என்ற இழிவான எண்ணத்தை தான் குறிக்கிறது. (அதுவே சந்தேகிக்கும் பெண்களுக்கும் பொருந்தும்).

ஆணே! உன்னை விட அவளுக்கு உலகில் வேறெதுவும் பெரிதல்ல, அதனால் தான் அவள் உன்னை விரும்புகிறாள். அவளது கடந்த வாழ்கையையும், உன்னுடைய கடந்த வாழ்கையையும், மறந்து அவள் காதலை மனதில் கொள்!

ஆனால் நம் முன்னோர்கள் சொன்னது வேறு என்று சிலர் கருதலாம். அவர்கள் கூறியது போல் கற்பு என்பது ஆண்களுக்கும் பொருந்தும். பிறந்த நாள் முதல் ஒரு பெண்ணை கூட காம எண்ணத்தோடு அறவே கருதாமல் இருப்பது தான் அது. இந்த காலகட்டத்தில் அது நடக்கும் காரியமா? அப்படி நடந்தால்தான் அதில் பிழை உள்ளதா? இல்லை! அனுபவம் மூலம் தான் நாம் எதையும் கற்று கொள்ள முடியும், அனுபவிக்க வேண்டும், காதலயும் தான்.

posted as a comment here.

Sometimes I’m speechless!

A part of the brain is responsible
For converting intense emotions and such
Into and creating art within,
Combined with music unseen.
How wasteful this knowledge is now
On all the facts about this organ,
All reasons and rational control of mind
Turning utterly meaningless.
I stay bewildered deep down
Feel pleasant nevertheless.
And thus when you are around,
Helpless I, become speechless!

The enormity in romance!

Out of nothing it has formed –
The universe!
The enormity of quantum fluctuations
Of minute things
That even a powerful mind can’t concieve,
Has had in its sleeves
An unfathomable infinite.
What may appear trivial and nothing,
Can resonate with such a glory
And flash a dark space with lives
And laughter, and lovely smiles and kisses…
Percieved now is such an enormity;
A million flashes in an instant,
Frozen thoughts, a bewildered soul,
A musical note and senses lit
With tender breeze and roses
Dancing in trance, along with
Your fragrance!

I’m lucky!

Among the millions of stars
I use to ponder upon
In the dark night skies,
I smell roses that sprout
With glory and mystic beauty
That can even melt a dead bark
In a while…
My life, can just be a flash,
Among the billions of years
The earth has lived.
In the outer space, a passerby,
Who has escaped time may pity upon it.
Yet, in this one little life time,
In this tiny planet of a huge universe,
How lucky I am
To get the glimpse of your eyes!


Cold winds blew
As I went away from you,
Yet I moved with the flow,
For the life had to go…

The melody took its tone,
And the sadness synchronised
With the music being my own,
You could never let me down…

Woods were lit beside the shore,
For what had been told
Was not warm enough,
And the breeze solved pains untold…

I would not think any more,
As nothing could have bettered
The clock that ticked before,
So, I sang with the memories I adored…

So what if the world moves on!

What if the moments surround
And never let me turn around?
This isn’t weakness!
Distracting with the mask it has put on,
In the name of obligations
The world may roll on,
Crushing the emotions!
Yet, the glimpse of art, the acknowledgement
Of my own self, the beat in the heart
Shall never be ignored!
I sing, tuning with the wind
That keeps the leaves swaying;
No ones there to listen
Or to dance for what I’m playing;
Yet, what have I found in this melody?
The stars shimmer all night
And never shed bright light
Yet it makes the night sky
To stay in delight!
What consoles the mind
That dwells in melancholy
Is the humming that can never be heard,
Bringing along a living for this moment,
Making a human, a bard!