Tag Archives: நாத்திகம்

அமுதா

அவள் பெயரோ அமுதாவாம். அவளோ
அழ கழகாக இருப்பாளாம்.
ஈரோட்டருகி லோர் குக்கிராமத்தில் அழுதே
ஈர்க்கு மிசையோடுப் பிறந்தாளாம்.
நன்கு கணிதம் கற்றாளாம் அதோடுத்தமிழில்
நற்புலமை யையும் பெற்றாளாம்.
ஏரணம் பூரணமாகக் கற்று பிறருடன்
யௌவன மொழியோடு பவ்வியமாக யிருப்பாளாம்.
ஓர் நாளன்று அமுதாவின் அன்பு
அம்மாவாம் இதைச் சொன்னாளாம்.
“நம்மை கடவுள்தான் காப்பாற்றுகிறார்” என்றாளாம்.
நயத்தோடதற் கமுதா சொன்னாளாம்.
“மதங்கொண்ட மனிதர் சிரங் கொள்ள
மனதறியாமல் கடவுள் கண்டாராம்.
இல்லாக் கடவுட் கஞ்சிக் கெஞ்சி
அம்மா நீயறிவி ழக்காதே.
இதோநான் ஷெல்லியின் கவிதைகளைத் தமிழில்
ஆக்கியுள்ளேன் அதற்குப் பலரிடம்
பாராட்டும் பெற்றுள்ளேன் இதை
படித்துச்சொல் எப்படியிருக் கிறதென்று” என்றாளாம்.
“உன் கருணைக் கருணையேத் தெய்வமே
என் பிள்ளைக்குத் தமிழருளியுள்ளாய்”
மறுமொழி யிவ்வாறு வரவே அவள்
மனம்மாற அக்கவிதைக ளுதவும்
என்று மனமாற புரிந்து கொண்ட
அமுதாவின் அகத்தில் ததும்பியதாம் புன்னகை!

கொள் அருளை அறிவில்

கொள்வதைக் கொள்ளாமல் பகுத்தறிவினை கொன்று
இறையருளின் சூழ்ச்சியே இவ்வாழ்கை யென்று
கொண்டாடுவோரு முண்டோ?
வெல்வதை வெல்லாமல் வெறும் வேள்வியொன்றே
போதுமான தென்ற போக்குடன் இப்புவியில்
இருப்போரு முண்டோ ?
தீயதை தீரத்தோ டெதிர்க் கொள்ளாமல்
பேடிபோல் விதியின் பேரில்
விடையை காண்பாரு முண்டோ?
வேண்டாத வினையெல்லாம் வேண்டுதல் மூலம்
வெறுமாகு மென்னும் வேடிக்கை மனிதர்
வாடிக்கையாய்த் திரிகின்றனரோ?
குழலோடு யாழிசைத்துக் குயில்
பாட்டோடு காதல் புரிவோரை
அழவிட்டு பிரித்தெறிந்து பிறந்த
கோத்திரம் பார்போரு முண்டோ?
பழைய சாத்திரத்தில் பைத்தியமாகி
வைய சரித்திரத்தில் ஒப்பற்ற மேதாவிகளை
கொன்றுகுவித்த தெல்லாம் போதாதோ?
அறிவொளி கிரணங்கள் கொண்டு
அறிவீன இருட்டை அகற்றி
மண்ணில் மானிடராய் வாழ அவர்
மனதும் வைப்பாரோ?